நற்கீறல் - ஐம்பத்தி இரண்டு

நற்கீறல் ஐம்பத்தி இரண்டாவது வாரத்தை நேற்று சென்னை பாண்டி பசாரில் மனித முகம் வரையும் பயிற்சியுடன் நிறைவு செய்தோம். இந்த ஒராண்டுப் பயணத்தில் வெளிப்புறத்திற்கு சென்று வரைவதற்கு முக்கியத்துவம் கொடுத்ததன் மூலம்,  வேறுவேறு அளவிலான தூவல் கோட்டோவியங்களில் மரம், நிலப்பரப்பு, கோயில் எனத் தொடர்ந்து வரையும் பொழுதில் கற்றுக் கொண்டவை ஏராளம். ஒவ்வொரு இலையும் கிளையும் நிலமும் வரையும் கோடுகளும் வெவ்வேறு தன்மையுடையவை அவை கொடுத்த இன்பம் அதனினும் மேலானது.

அந்த vibe

ஒருநாள் நாங்கள் கிழக்குக் கடற்கரைச் சாலையில் உள்ள இஸ்கான் கோவிலுக்கு மதியம் மூன்று மணிக்குச் சென்று படியேறினோம். மாலை நான்கு மணிக்குத்தான் நடை திறப்பார்கள் என்று சடைமுடியுடன் இருந்த கிருஷ்ண பக்தர் ஆங்கிலத்தில் "4' O clock" என்று சொல்லி விட்டு அவரது துணிப் பைக்குகள் எதையோ துழாவினார். வெளியில் வந்து அங்கிருந்த வேப்பமரத்தின் அடியில் அமர்ந்து உரையாடினோம். "இந்த இடம் "vibe" ஆக இருக்கிறது" என்றார் எங்களில் ஒருவர். உடனிருந்தவர்களில் இருவர் ஆமாம் என்பது போன்றே தலையசைத்தனர். எனக்குப் பொதுவாக பிடித்தது பிடிக்காதது பற்றி யாராவது கேள்வி எழுப்பினால் மனம் ஒருவித குழப்பத்தில் ஆழ்ந்துவிடும். அத்தாடு இப்படி ஒருவர் தன் மனதிற்கு பிடித்த இடமாக இருப்பதை மேற்சொன்ன சொல்லால் உணர்த்த முன்வருகிறார் என்றதும் திக்கென்றிருந்தது.

மற்றொரு நாள் வேறொரு இடத்தில் நாங்கள் கூடுகையில் (எந்த இடத்தில் என இப்போது நினைவில் இல்லை ஆனால் இதுவும் ஒரு கோவில்)  அவரே சொல்கிறார் " இஸ்கானுக்குப் பிறகு இந்த இடம் தான் 'vibe' ஆக இருக்கிறது" என்று. வரையும் கோடுகளைத் தவிர்த்து அங்கும் இங்கும் எந்தப் புறக்காரணியும் எனது அகத்தைத் தீண்டவில்லை. உண்மையில் புறக் காரணங்களால் நம் அகம் தூண்டப்படுமா என்றால் ஆமாம் என்றே சொல்லலாம். அங்கே எல்.ஆர்.ஈஸ்வரி பாடல் ஒலித்திருந்தால் கொஞ்சம் தலையும் கை காலும் உதறல் எடுத்திருக்கும். அந்த 'vibe'.

செயற்கை நுண்ணறிவின் பிழைகள்

சிலபல கடைகளின் முகப்புகள் செயற்கை நுண்ணறிவு பயன்படுத்தி உருவாக்கிய விளம்பரப் படங்களால் நிரம்பியிருக்கிறது. அனைத்துத் துறையினரும் தங்களது தேவைக்காக இந்த வழிமுறையைப் பின்பற்ற தொடங்கிவிட்டனர் செய்தி பத்திரிக்கைத் துறை உட்பட. இணைய வழி பத்திரிக்கை அல்லது பத்திரிக்கை போல் நடிப்பவர்களை விட்டுவிடலாம். உண்மைகளை உரக்கச் சொல்வோம் என முழங்கி வீட்டுக்கு வீடு வந்துசேரும் செய்தித்தாள்கள் இந்த வகை படங்களை பயன்படுத்தும் போது கவனிக்கத் தவறும் பிழைகளை எப்படி ஏற்றுக் கொள்வது. எழுத்துப்பிழை திருத்துநர் போல் செயற்கை நுண்ணறிவு படங்களின் பிழைகளையும் திருத்த வேண்டியது காலத்தின் கட்டாயம். உதாரணப்படம் கீழே. தமிழ்நாட்டு அரசும் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும்..

வாசிப்பின் இடையிடையே

சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு "பாகீரதியின் மதியம்" என்ற‌ புனைவு நூலை வாசிக்கும் பொழுதில் தான் ஓவியர் ஆதிமூலம் பற்றியும் அவரது காந்தி ஓவியங்கள், மிதக்கும் வண்ணங்கள் போன்ற படைப்புகளையும் பற்றி அறிந்து அவ்வோவியங்களைத் தேடுகையில் கோட்டோவியங்களில் காந்தியின் உருவங்களையும் ஆங்கிலேய இந்தியாவின் அரசர்கள் ஓவியங்களில் முகம் இழந்து உடை, நகை போன்ற அணிகலன்களை மட்டுமே சுமந்த உருவப்படங்களைக் கண்டு ஏன் இப்படி வரையப்பட்டிருக்கிறது என்ற ஐயத்தில் உலாவந்தபோது அவர்களின் அடிமைத்தனத்தை காட்சிப்படுத்தவே இத்தகைய வடிவமைப்பைக் கையாண்டிருக்கிறார் என்று தெரிந்தது. எப்படி தெரிந்தது என்பது நினைவில் இல்லை. சில நாட்கள் முன்னதாக ஓவியர் சந்ரூ கூறிய கருத்தில் கூட இந்த வகை படைப்புகளுக்கு ஓவியர்கள் கொடுக்கும் விளக்கங்களை நக்கலடித்திருப்பார். இப்போது காந்தியின் சுயசரிதை வாசிப்பினிடையே மூன்றாவது பாகத்திலுள்ள பதினாறாவது அத்தியாயத்தில் மகாராசாக்கள் பெண்களைப் போல ஆடை அலங்காரங்களை வெறுப்புடன் தங்களுக்கு விருப்பம் இல்லாமலே அணிந்து தர்பாருக்கு வருவதும் அதனை அடிமைத்தனத்தின் குறியீடாக அவர்கள் எண்ணுவதையும் பதிவு செய்திருக்கிறார். ஓவியர் ஆதிமூலம் அவரது மகாராசாக்கள் ஓவியத்திற்கான மூலச் சிந்தனையை காந்தியிடம் இருந்தே பெற்றிருக்க வேண்டும் என்று தோன்றுகிறது.

                                                     *

ஒளிப்பதிவு பற்றி அறியக்கூடிய அரிய தகவல்களையும் நுட்பங்களையும் எளிய மொழியில் புரிந்து கொள்ளும் வகையில் தமிழ் இந்துவில் சி.ஜே ராஜ்குமார் எழுதி வரும் தொடரில் இன்று ஒப்பனையும் ஒளிப்பதிவும் எவ்விடத்தில் இணைந்து சிறப்புற பணியாற்றி சிறந்த படைப்புகளை உருவாக்க இயலும் என்பதற்குரிய நுட்பங்களை விவரித்திருப்பது தொடர்ந்த தேடலுக்கு உரமூட்டுவதாக இருக்கிறது எப்படி ஓவியத்தில் ஒளிநிழல் பிரித்து படைப்பை உண்மை நிலைக்கு நெருக்கமாக உருக்கொண்டு வருகிறோமோ அதே போலவே ஒளிப்பதிவிலும் ஒளியின் தன்மை மற்றும் ஒப்பனையின் தன்மை இரண்டும் இணைந்து எவ்வகையில் திரைக்கதைக்கு உயிரோட்டம் கொடுக்கிறது என்பது கலைகள் ஒன்றுக்கொன்று பிணைந்து வாழ்வை காட்சிப்படுத்தும் அழகியல். ஓவியம் பற்றிய தேடலுக்கும் இந்த வாசிப்பு உந்துதலை ஏற்படுத்துகிறது.

அண்ணா நூற்றாண்டு நூலகம் யாருக்கானது

சில மாதங்களுக்கு முன் ஒருநாள் காலை நேரம் அலுவலகக் கூடலுக்காகக் கிளம்பினேன் அண்ணா நூற்றாண்டு நூலகத்தைக் கடந்துதான் மைலாப்பூர் செல்ல வேண்டும் என்பதால் சில ஓவியப் பக்கங்களை புரட்டலாம் என்று படியேறினேன். இருக்க இடம் இல்லாத அளவு மனிதத் தலைகள் எங்கும் பரவியிருந்தது "என்னடாயிது நுண்கலை பற்றி வாசிக்க இவ்வளவு பேரு இருக்காங்களா" என்று என்னை நானே கேட்டுக் கொண்டு ஒரு ஓரமாக தரையில் அமர்ந்து கோட்டோவியங்களில் ஆழ்ந்தேன்.

கடந்த சனிக்கிழமை Cybersecurity பற்றி வாசிக்க வேண்டுமென மூன்றாவது தளத்திற்குச் சென்றேன். அங்கங்கே இருக்கைகள் மீதம் இருந்தது. இரண்டு புத்தகங்களை எடுத்துக் கொண்டு அமர்ந்தேன் எதிரே இருந்த இருவர் மடிக்கணினியும் குறிப்பேடுகளும் வைத்து படிப்பது போல் இருந்தது. வலது பக்கத்தில் இருந்த இருக்கைகளில் ஒரு ஆணும் பெண்ணும் வந்து சிறு சலசலப்போடு அமர்ந்தார்கள். குறிப்பேட்டில் எழுதி இருப்பதை வைத்துக் கொண்டு மெல்லிய அந்தரங்கக் குரலில் அந்த ஆண் பெண்ணுக்கு ஏதோ பாடம் சொல்லிக் கொடுக்கிறான். (கொடுக்கிறான் என்று எழுதினால் கொடுக்கிறார் என்று தானாக சரிசெய்கிறது தட்டச்சு). பெரும்பான்மையானவர்கள் எவரும் அங்கிருந்த புத்தகங்களை எடுத்து வாசிப்பவர்களாகத் தெரியவில்லை. யாருக்கானது நூலகம் என்ற கேள்வி ஒலித்துக் கொண்டே இருந்தது.

வழியில்

ஏரி மீன் சாப்பிட்டு நாட்கள் ஓடிவிட்டது. ஞாயிற்றுக்கிழமை அலுவலகப் பணி இருந்தால் பக்கத்தில் இருக்கும் கடையில் ஆட்டுக் கறி வாங்கி வீட்டில் சமைப்பது வழக்கம். விடுமுறை என்றால் மனம் தொலைவு நாடும் குறிப்பாக மீன். நேற்று எண்ணத்தில் அசைவம் பற்றிக் கொண்டதும் "சிலேபி" மீனின் உருவம் கோடுகளாக உருண்டு திரண்டது. 

செம்பரம்பாக்கம் ஏரி அருகில் உள்ள சந்தையில் விறால், கட்லாகெண்ட, சிலேபி, வவ்வால் ஆகியவைதான் பெரும்பாலும் கிடைக்கும். மூன்று கிலோ சிலேபி வாங்கிவிட்டு திரும்பிவரும் போது வாத்துக்கறி கடை அருகே கண்ணாடிக்குள் கண்கள் மட்டும் தெரியும்படி துணி கட்டியப் பெண்மணி கை நீட்டினாள் ஏனோ பச்சைக்கிளி முத்துச்சரம் ஜோதிகா அம்மையார் உளக்காட்சியில் வந்து போனாள். 

வெளிவட்டச்சாலையைக் கடந்து குன்றத்தூர் பாதையில் வரும் போது "பெயர் என்ன" என்றாள் 

"பாண்டியன். நீங்க எங்க இறங்கணும்"

"பல்லாவரம் போகணும் குன்றத்தூர் பஸ்டாண்ல எறங்கணும், மாசத்துக்கு ஒருமுறை இங்கவந்து மீன் வேங்கிட்டு போவேன், மத்திமீன் வேணும்னா காசிமேட்டுக்கு போயிருவேன். ஐஸ்ல வச்ச மீன் சாப்புட முடியாது. இதுன்னா மசாலா தக்காளி எல்லாம் போட்டு மண்பானைல கொழம்பு வச்சிட்டம்னா நாலு நாளைக்குச் சாப்புடலாம் ஒண்ணும் ஆவாது அதனால 66 புடிச்சி இங்கவந்துட்டு 86D புடிச்சி சந்தைல எறங்கிருவேன். உங்கள மாதிரி யாராவது வந்தா உதவி கேப்பேன். சின்னப் பசங்க யாரும் நிக்க மாட்டாங்கா, அதுவுமில்லாம அவங்க போற வேகத்துக்கு. இல்லனா ஆட்டோவுக்கு பத்து ரூபாய் குடுத்து வந்துருவேன்"

இடையிடையே நான் தலையசைத்துக் கொண்டிருந்தேன்.

"நான் மணிகண்டன் நகர் போறேன் அங்க எறக்கிவிடட்டுமா"

"அது எங்கயிருக்கு"

"பல்லாவரம் போற வழிலதான்"

"உங்களுக்கு தொந்தரவு இல்லன்னா அங்கேயே எறக்கிவிடுங்க"

"மத்தி மீன் காசிமேட்டுல எவ்வளவுக்கு தாராங்க"

"அது ஒவ்வொரு நாளும் மாறும், அங்க கூறுதான் வப்பாங்க கிலோக் கணக்கு கெடையாது. செல நேரம் கூறு எரணூறு அம்மாவாச நாள்னா நெறைய பேரு வேங்கமாட்டாங்க அதனால மூணு கூறு எரணூறுன்னு கெடைக்கும்."

இவங்களை 66 பேருந்து நிறுத்தத்தில் இறக்கி விடலாமா வேண்டாமா என்று நினைக்கையில் அந்நிறுத்தத்தை கடந்து கொண்டிருந்தோம்.

"உங்க பேர ஏன் கேட்டேன்னு தெரியுமா"

தலையை புரியாதது போல ஆட்டினேன்.

"காலைல அப்புறம் சாய்ங்காலம் ப்ரேயர் பண்ணுவேன் அந்த நாள்ல உதவி செய்தவங்களுக்கு எல்லாம் சேர்த்து அதனாலதான் பேர் கேட்டேன். இத நான் சின்னப்புள்ளயில இருந்து செய்யிறேன்"

அவங்க சாய்ங்காலம்னு சொன்னாங்களா இல்ல ஈவ்னிங்னு சொன்னாங்களான்னு இப்போ குழப்பமாக இருக்கிறது.

ஓ அப்படியா நல்லது நல்லது என்று சொல்லலாமா என எண்ணும் போதே இவங்களை மேத்தா நகரில் இறக்கிவிடலாம் என முடிவு செய்துவிட்டேன்.

வாசிப்பினிடையே

கலை என்பது கலைத்து வைப்பதன் சுருங்கியச் சொல் வடிவாக இருக்கலாம் என்றே அடிக்கடி எண்ணத்தில் ஓடுகிறது. இந்தச் சொல்லின் வேர் அல்லது பெயர் காரணம் என்ன என்றொரு அகத் தேடல். 

க்+அலை என இச்சொல்லை பிரிக்கலாமா அதற்கு இலக்கணம் இடம் தருமா என்று தெரியவில்லை ஆனால்  அலை என்பது அலைந்து கொண்டே இருப்பதன் சுருக்கமா அப்படியென்றால் கடல் அலை எப்போதும் இங்கும் அங்கும் அலைந்து அலைந்து திரிவதால் ஒருவேளை அதற்கு அலை என்று பெயர் வந்திருக்குமோ. இருக்கட்டும்.

க் என்ற ஒலிப்புக்கு ஏதேனும் பொருள் இருக்குமா உயிர் பெற்ற எழுத்துக்குத்தானே பொருள் உருவாக முடியும். நான் நினைப்பது சரிதானா. அலையும் மனம் கலைக்கானதாக பொருந்தி கலை என்ற சொல்லாகவும் உருமாறியிருக்குமோ. தெரியவில்லை செத்தேங் கொழப்பமாத்தாயிருக்கு.

                          ‌      ‌*  *  *

காந்தியின் சத்திய சோதனை வாங்கி சில ஆண்டுகள் இருக்கும். அப்போது தொடங்கி சில பக்கங்களுக்கு மேல் தொடர‌ ஆர்வமில்லாமல் வைத்துவிட்டு இந்த கோடையில் மீண்டும் முயன்று தொடர்கிறது வாசிப்பு. தன்னைப் பற்றிய நிலைப்பாடுகளை அப்பட்டமாக பல இடங்களில் முன்வைக்கும் காந்தியின் எழுத்துப் பிடித்திருக்கிறது. பயத்துடன் கூடிய தனது போராட்ட குணத்தை லண்டனிலும் தென்ஆப்பிரிக்காவிலும் வெளிப்படுத்துபவர் ஒவ்வொரு நிகழ்விலிருந்தும் அவரது நிலைப்பாடுகளை மதிப்பீடு செய்து அடுத்தடுத்து பயணிப்பதில் அவரது தேடலின் பிடிமானம் உணரப்படுகிறது. தனக்கு நேரமில்லாத காரணத்தால் கற்க இயலாத தென்மாநில மொழியைப் பேசும் மக்கள் தான் பேசும் மொழியைக் கற்றுக் கொண்டு தன்னோடு உரையாட வேண்டும் என நினைக்கும் இடத்தில் இருந்து இன்றும் தொடரும் இந்தித் திணிப்பின் அடி வேரைப் புரிந்து கொள்ள முடிகிறது. இருப்பினும் தனது பயணத்தின் இடையே தமிழ் கற்கும் வாசிப்பை மேற்கொள்கிறார். மீண்டும் தென் ஆப்பிரிக்காவில் என்ன வகையிலான போராட்டம் தொடரும் என்று எதிர்நோக்குகிறேன்.

                        ‌        ‌* * *

படாம்

 தனியார் மற்றும் அரசு காட்சிக் கூடங்களில் நடைபெறும் கண்காட்சிகளில் படைப்பை அது வெளிப்பட்டிருக்கும் வடிவத்தை மட்டுமே கண்டு நமது பார்வை நகரும் பொழுதில் ஏற்படும் இன்பம் அயர்ச்சி கோபம் வெறுப்பு என ஒவ்வொரு உணர்வும் படைப்புக்கான முழுமையை நிரப்பிக் கொண்டே செல்லும்.

சென்னை கவின் கலைக் கல்லூரியில் "படாம்" என்ற தலைப்பில் ஆடை வடிவமைப்புத் துறை இறுதியாண்டு மாணவர்கள் அவர்களது படைப்புகளை வகைப்படுத்தியிருந்த விதம் அறிதலுக்கான ஆர்வத்தைத் தூண்டும் விதமாக இருந்தது. சாதாரண பார்வையாளனாக இந்தக் காட்சியை அணுகி அவை உருவாகி வந்த வழிமுறைகளை மாணவர்கள் விளக்கிக் கொண்டே வந்த போது எனக்குள் இருந்த மாணவன் விழித்துக்கொண்டு உற்சாகம் வெளிப்பட ஒவ்வொரு ஓவியத்திலும் ஆச்சரியத்துடன் கற்றுக்கொள்ளத் தொடங்கினான்.

இயற்கை வண்ணங்களைப் பயன்படுத்தி வரைந்த ஓவியங்களில் என்னை மறந்து அதிக நேரங்களை எடுத்து அதன் நிறம் உருவாக்குவது பற்றி மேலும் மேலும் உள்வாங்குகையில் அங்கிருந்து நகர இயலாமல் நகர்ந்து வந்தேன். சில ஆண்டுகளுக்கு முன் வண்ணம் தயாரிக்க பொறுக்கி வைத்த முருங்கைப் பசைகளை இனியேனும் கையிலெடுத்து நிறமிகளோடு விளையாட வேண்டுமென உள்ளம் குறுகுறுக்கிறது.

கோத்திரம்

சில சாலையோரத்திலும் முச்சந்திகளிலும் வெகுவாக குப்பைகள் கொட்டப்படும் இடங்களில் கடவுளாகக் கருதப்படும் அனைத்து மதத்தின் முகங்கள் அல்லது குறியீடுகள் அச்சடிக்கப்பட்ட பதாகையை கட்டியோ ஒட்டியோ வைத்திருப்பார்கள் கூடவே இங்கே குப்பை கொட்டாதீர் சிறுநீர் கழிக்காதீர் என்ற சொற்றொடர்களும் எழுதியிருக்கும். 

நேற்று குன்றத்தூரில் உள்ள அம்மன் கோவிலுக்குச் சென்றிருந்தோம். வாசலுக்கு அருகில் இருந்த பூ விற்கும் அம்மா அர்ச்சனைக்கும் வாங்கிக்கம்மா என்றார் ஒவ்வொரு சொல்லுக்கும் அடுத்து அவர் சேர்த்துச் சொன்ன அம்...மா.. அம்...மா மிகுந்த கனிவாகவும் நாடகத் தன்மையுடனும் இருந்தது. பூ நூறும்...மா அர்ச்சனை நூறும்...மா மொத்தம் எரணூறும்...மா.

கோயில் மண்டபத்தில் நுழையும் போது ஒரு காலை மடக்கி மற்றொன்றை தொங்கவிட்டிருந்தவர் படபடப்புடன் அர்ச்சனையா என்றார். இவர்தான் பூசாரி போல என்று நினைக்க நேரம் தராமல் சீட்டு ஒன்றைக் கிழித்து நீட்டினார் ஐந்து ரூபாய் என்று தெளிவற்று காதில் விழுந்தது. 

உள்ளே பூசாரி இல்லை அர்ச்சகர் நின்றிருந்தார். மண்டபத்தில் ஒரு அம்மா புதுமணப்பெண் போல தலையில் வாழைப்பட்டையில் கட்டிய பூச்சரம் அணிந்து வழிபாடு நடத்திக் கொண்டிருந்தாள். அர்ச்சகர் எங்களிடம் என்ன கோத்திரம் என்று கேட்டார் எங்கள் இருவருக்கும் தெரியவில்லை என்றோம் உடனே சுப கோத்திரம் என்று மந்திரத்தை அவிழ்த்து விட்டார். வெளியில் வந்ததும் மாறி மாறி கேட்டுக் கொண்டோம் அப்படி என்றால் என்னவென்று, எனக்கு திருமணத்திற்குப் பிறகு தான் எனது ராசி பற்றியே தெரியும் என்றேன். 

காலையில் பள்ளிக்குச் செல்லும் வழியில் பேருந்தில் எழுதியிருந்தது "ஓம் ஶ்ரீ சாய்" இந்த முன்னொட்டுகளில் இன்னும் என்னவெல்லாம் சேருமோ. ஆமாம் கோத்திரம் என்றால் என்ன. கடந்த ஆண்டு விநாயகர் சதுர்த்தி நாளன்று இங்கே மணிகண்டன் நகரில் உள்ள கோவிலுக்குச் சென்றோம் அங்கிருந்த பூசாரி தமிழில் பாசுரங்கள் பாடியது இனிமையையும் ஆச்சரியத்தையும் ஏற்படுத்தியது. இதற்கு முன்பு இப்படி ஓதுவார் ஓதிக் கேட்டதில்லை.

பட விளக்குகள்

அந்தப் பைஞ்சுதைச் சாலையில் சுண்ணாம்புக் கட்டியால் படம் வரைந்ததும். எங்கிருந்தோ வாங்கி வந்த நீள்வாக்கில் கிழிக்கப்பட்ட மூங்கில் மட்டைகளை வளைத்து வரைந்த படத்திற்கு ஏற்ற வகையில் கட்டுவார்கள் பின் அதன் மீது சின்னச் சின்ன இடைவெளியில் தொடர் விளக்குகளை பொருத்தி திருவிழாவிற்கு ஆயத்தமாவார்கள். ஆடி மாத விழாக்கள் மற்ற கோவில் விழாக்களில் இங்கே சென்னையில் ஆங்காங்கே இந்த வடிவமைப்புகளைக் கண்டாலும் கடந்த வாரம் மயானக் கொள்ளை விழாவிற்காக வைக்கப்பட்டிருந்தவற்றைக் பார்த்ததும் ஊரில் கிருஷ்ணா இசையகத்தில் இந்த வகை பட விளக்குகள் செய்வது நினைவில் ஓடியது.

நற்கீறல் - பச்சைமலை

இயற்கையை ரசிக்கவோ அனுபவிக்கவோ கொண்டாடவோ வேண்டுமென்றால் அதனதன் போக்கில் வேடிக்கைப் பார்க்கலாம். அதே இயற்கையை உணர்வோடு உள்வாங்கவும் அதோடு கலந்து போகவும் அதனை ஓவியமாக்குவதைத் தவிர வேறு வழியில்லை என்று தோன்றுகிறது. அதிலுள்ள அசையும் தன்மையில் இன்றைய பொழுதையும் அசையாத வகைமையில் நேற்றையும் கோடுகளாக்கி அகம் மகிழ்வது நமக்கு உயிர் கொடுக்கும். ஒவ்வொருவரின் பார்வையும் வரையும் கோடுகளும் வேறு வேறு ஆனால் அடையும் உணர்வில் ஓவியத்துடன் ஒன்றிணைகிறோம்.

தாம்பரம் பச்சைமலையில் கடந்த வெள்ளிக்கிழமை நற்கீறல் நிகழ்வு நடைபெற்றது. நாங்கள் வரைந்து பழகினோம்.

சாத்துக்குடி

தனித்துத் தொலைவிலிருந்து வருகையில் பேரூந்தோ ஈருருளியோ எதில் வந்தாலும் எங்கே சாப்பிடுவது என்ற நோக்கத்தில் உணவகத்தை நோட்டம் விட்டுக்கொண்டே வந்தால் வீடு வந்துவிடும். நண்பர்களோடு வெளியில் உணவருந்தும் போது இந்த கடையில் இதுதான் நல்லா இருக்கும் இதை இப்படி உண்டால் சுவையாக இருக்கும் என ஆணித்தரமாக சொல்வார்கள். எது சுவை என்றொரு கேள்வி எழும். எனக்குத் தெரிந்து உப்பு மற்றும் காரச்சுவை தவிர்த்து எதையும் சுவைக்க விடுவதில்லை நவீன உணவகங்கள்.

ஒருமுறை நண்பர் ஒருவர் அரத்தி (ஆப்பிள்) பழச்சாறு அருந்தினார் பக்கத்தில் இருந்தவர் விளையாட்டாக கொஞ்சம் கசப்பாக இருக்கிறது அல்லவா என்று கேட்டதும் ஆமாம் ஆமாம் என்று பரிமாறுபவரை அழைத்து சாற்றை மாற்றச் சொல்லி விட்டார். இவர் எதுவும் சொல்லாமல் இருந்திருந்தால் அவர் வெற்றுக் கோப்பையைத்தான் கீழே வைத்திருப்பார். இங்கே சுவை உணவில் இல்லாமல் இன்னொருவரின் கருத்துக்குள் புதைந்திருந்து வெளிப்பட்டுவிட்டது.

மும்பையில் தானா தொடர்வண்டி நிலையத்தில் இன் முள்ளங்கி (கேரட்) செங்கிழங்கு (பீட்ரூட்) சாறு எடுத்து இனிப்பு ஏதும் சேர்க்காமல் வாங்கிக் குடிக்கலாம். கண் முன்னே செய்து தருவார்கள். சில நாட்களாக அலுவலகம் செல்லும் ஆம்பிட் பூங்கா சாலையில் வட இந்தியர் நடத்தும் அப்படியொரு சாத்துக்குடி கடையில் ஒரு கோப்பை சாறு அருந்துவதும் அதன் தரமும் சுவையும் சிறப்பாக உள்ளது. இனி சுவை அறிய வேண்டும்.

நற்கீறல் - கத்திப்பாரா நகர்ப்புற சதுக்கம்

 இன்று நற்கீறல் ஓவிய நிகழ்விற்காக கத்திப்பாரா நகர்ப்புற சதுக்கத்தில் கூடி வரைந்தோம்.

நற்கீறல் - வெளியை வரைதல்

இந்த கிழமை நற்கீறல் ஓவியக் குழுவுடன் நேற்று காலையில் கொளப்பாக்கம் அகத்தீசுவரர் கோவிலின் வெளிப்புறத்தை வரைந்து பழகினோம்.

இடத்திற்கு சென்று சேர்வதற்கு பத்தரை மணி ஆகிவிட்டது குழந்தைகளை நாடகப் பயிற்சிக்காக பள்ளியில் விடுவதற்குச் சென்றதால் மேலும் மௌலிவாக்கம் பாய்கடை நிறுத்தம் அருகே சாலையோரமுள்ள கடைகளை அரசு இடித்துத்தள்ளும் வேலையில் மும்முரமாக இருந்ததால் போக்குவரத்து நெருக்கடி வேறு அதனால் ஓரளவு தான் வரைவதற்கு இயன்றது. 

சென்ற கிழமை திருவான்மியூர் மருந்தீசுவரர் கோயிலுக்கு சென்ற போது அங்குள்ள மண்டபத்தின் தூண்களும் அதில் உள்ள குதிரையும் குதிரை வீரனும் படிக்கட்டுகளும் அழகாக இருந்தது ஆனால் அவற்றை விட்டுவிட்டு மண்டபத்திற்கு மேலிருந்த தற்காலத்தில் உருவாக்கப்பட்ட வண்ணம் பூசிய சிலைகளையும் கட்டமைப்புகளையும் வரை தொடங்கி விட்டேன் பின் அதனை முடித்துவிட்டு கீழே மண்டபத்தை வரைய வரும்போது கோவில் கதவுகளை மூடுவதற்கு ஆயத்தம் ஆனார்கள். இதை பிழையாக உணர்ந்து கொண்டே வீடடைந்தேன். ஆனால் ஒவ்வொரு இடத்தையும் வரைவதை சோதனை அடிப்படையில் கற்றுக் கொள்வதற்கு இணங்கி தொடர்கிறேன்.

கடவுளின் பேழை

நம்முடைய தொலைபேசி அலைபேசி திறன்பேசி வங்கி இணையச் சேவைகள் அட்டைகள் போன்றவைகளின் கடவுச்சொல்லை நம்முடைய நினைவில் ஏந்திக் கொள்வது வழக்கம். ஒருசிலர் மட்டுமே நாட்குறிப்பிலோ வேறேதேனும் இடத்திலோ குறித்து வைத்துக் கொள்ளும் செயலைச் செய்வார்கள். இப்படி எழுதி வைப்பது ஒரு பாதுகாப்பு உணர்வைக் கொடுக்கும். தொடர்ந்து பயன்படுத்தாத எதுவும் மறந்தோ மறைந்தோ போவது இயற்கை, அதனால் எழுதி வைத்துக் கொள்வது நல்லது.

மேற்சொன்ன கருவிகள் பிழையின்றி இயங்குவதில் கணினியின் பங்கு அளப்பரியது. இந்த கணினிகளுக்கும் கடவுச்சொல் கட்டாயம் உண்டு என்பதை அறிவோம் அதிலும் பல வகைப்பட்டவை இருக்கின்றது. பயனர் தேவைக்கானவை தவிர்த்து கணினிக்கு முக்கியமான கடவுச்சொல்லாக நிர்வாகத்திற்கான கணக்கு உள்ளது. இந்தப் பொறுப்பாளர்கள் கணக்கிற்கான கடவுச்சொல்லை ஒவ்வொரு மாதமும் பாதுகாப்பு கருதி புதுப்பிப்பது நடைமுறை. இந்தச் சூழலில் பொறுப்பாளர் எப்போதும் ஒரே ஆளாக இருப்பதில்லை என்பதால்  கடவுச்சொல்லை எல்லோரும் தேவையான பொழுதில் பயன்படுத்திக் கொள்ள ஏதுவாக பொதுவான ஒரு செயலியில் சேமித்து வைக்கப்படும். இந்தச் செயலியும் அதன் பயன்பாடும் நிறுவனத்திற்கு நிறுவனம் மாறுபடும். 

இன்று குன்றத்தூர் தெருக்களில் நடந்து கொண்டிருந்த போது ஒரு வீட்டின் வாசலில் "God's Ark" என்று கல்வெட்டில் எழுதியிருந்தது என்னடா இது Ark என்று உடனடியாக பொருள் தேடியதும் பேழை அல்லது பெட்டி என்று அறிந்துகொண்டேன். "CyberArk"  என்ற செயலியை கடவுச்சொல் சேமிப்பிற்கு பணி நோக்கில் பயன்படுத்தியிருந்தாலும் Ark என்ற சொல்லின் பொருள் அறிந்து கொள்ள இதற்கு முன் முயன்றதில்லை. கடவுளின் பேழைக்குள் வாழ்கிறார்கள்.

பாதுகாப்பான இருள் தேவை

தொலைவிலிருந்து பார்க்கும்போது அந்தப் பையன் சுவரில் ஏதோ எழுத முயற்சிக்கிறான் என்றெண்ணும் போதே அருகில் வரவும் பார்த்த காட்சி நகைப்புக்குரியதாக இருந்தது. அவனது தோழியா காதலியா எனத் தெரியவில்லை அவளுக்கு பிறந்தநாள் வாழ்த்துச் சொல்ல தேர்ந்தெடுத்த இடம் சென்னை திருச்சி நெடுஞ்சாலையை ஒட்டியுள்ள துணைச் சாலை (தரப்பாக்கம்). மேம்பாலச் சுவரில் வண்ணச்சரிகை தாள்கள் கொண்டு இரண்டடி கால்வாய்க்கு இப்புறம் நின்று தோராயமாக அறுபது டிகிரி கோண‌அளவில் சாய்ந்து பணி செய்து கொண்டிருந்தான். உடன் வந்த பெண் உற்சாகத்தில் துள்ளிக்குதிக்க காத்திருந்ததுபோலத் தெரிந்தது.

பக்கத்திலோ தூரத்திலிருந்தோ  வீடுகளில் சேகரித்து வந்த மலக்கழிவுநீரை இந்த கால்வாயில் தான் திறந்துவிடுகிறார்கள். இவர்கள் அறியாத மற்றொரு பகலில்.

இரவில் இந்த சாலையில் குறிப்பிட்ட இடைவெளியில் பல இணைகளைப் பார்க்கமுடியும். சிலர் வண்டியின் முன் விளக்கை ஒளிரவிட்டு ஒளிந்துகொண்டு பேசிக் கொண்டிருப்பார்கள் (அப்படியே கற்பனை செய்து கொள்ளலாம்). இவர்களுக்குப் பாதுகாப்பான இருளை அமைத்துக் கொடுக்க வேண்டிய கடமை நம் குமூகத்திற்கு உள்ளதாக எண்ணவேண்டியிருக்கிறது அவ்வளவுதான்.

சுதேசி எனும் பரதேசி

சுதேசி என்ற சொல்லை விளம்பரங்களிலும் சில தனிநபர்களிடமும் கடந்த சில நாட்களாக பார்க்கவும் கேட்கவும் செய்கிறேன். இன்றொரு செய்தித்தாளில் கண்டது நகைப்புக்குரியதாக இருக்கிறது, 110 பேருந்துகளைப் பயன்படுத்தி சுதேசி என்ற சொல்லை ஆங்கிலத்தில் உருவாக்கி மகிழ்ந்திருக்கிறது ஒரு ஆங்கிலப் பள்ளி. ஒரு சுதேசியாக எப்போது இவர்கள் தாய் மொழிக் கல்விக்கு மாறுவார்கள் என்ற சிந்தனை தொக்கி நிற்பது ஒரு பக்கம். கொஞ்சம் புத்திக்கு உரைத்திருந்தாலோ அல்லது எறும்பளவு மூளையில் இடமிருந்திருந்தாலோ தன் தாய்மொழியில் எழுதி மார்தட்டிக் கொண்டிருக்கலாம் ஆனால் அதற்கு வாய்ப்பில்லாமல் பரதேசியாக மாறியிருக்கிறது நம் தமிழ் மனம்.

குளம்பிக் கடை

குன்றத்தூரில் நல்ல குளம்பி குடிக்க ஆண்டாள் குப்பத்தில் ஒரு கடை இருக்கிறது. இப்போது அந்தப் பகுதி மேத்தா நகர் என்று மெல்ல மெல்ல உருமாறியிருக்கிறது இந்த பத்து ஆண்டுகளில். இதே இடத்திற்கு "கன்னடா பாளையம்" என்றொரு பெயரும் இருந்திருக்கிறது. இப்போது "ஆக்சிஸ்" வங்கியிருக்கும் சாலையோரத்தில் இருந்த நெடுஞ்சாலைத் துறையின் பலகை இன்று இல்லை ஆனால் அங்குள்ள தமிழ் இல்லாத பிறமொழி (அநேகமாக கன்னடம்) பேசும் மக்கள் அவர்களின் கோயிலில் ஊர் பெயரை தக்கவைத்திருக்கிறார்கள். இருக்கட்டும் நாம் குளம்பிக் கடைக்கு வருவோம். இரண்டு கிழமைக்கு முன் ஊரிலிருந்து வந்தபின் திங்களன்று பள்ளி செல்லும் போதுதான் கவனித்தேன் கடையின் முன்னால் பெரிய பதாகை அவரின் முகத்தைத் தாங்கியிருந்தது. பார்ப்பதற்கு சுறுசுறுப்பாக இருக்கும் ஆள் இந்த இடைப்பட்ட நான்கு நாட்களில் இறந்தது துயரத்தைக் கடத்தியது.

எப்போதும் புதன் மற்றும் வியாழக்கிழமைகளில் இரவு அலுவலகத்தில் இருந்து வீடு வரும் வழியில் சரவணன் ஆசானுடன் சேர்ந்து பெரியபணிச்சேரியிலுள்ள மலையாளிக் கடையில் எலுமிச்சைத் தேனீர் அருந்துவது வாடிக்கை. சென்ற புதன் அக்கடையில் தேனீர் கலக்கும் வட இந்தியர்  "என்ன ஒரே ஆள்தான் வர்து" என்றார். என்னடா இந்த ஆள் இப்படிக் கேட்கிறாரே என விழி பிதுங்கி பின்னர் ஊருக்கு போயிருந்ததாகச் சொன்னதும் "நான் போவில்லை நீங்க மட்டும் போயிருக்கு" என்றார் ஆசானும் நானும் உரக்கச் சிரித்துவிட்டோம், இது பேரன்பாக இருக்கிறது என்றேன். மறுநாள் சென்றபோது அவர் இல்லை, வேறொருவர் தயாரித்துத் தந்தார். தாமதமாக அவர் வந்தபோது என்ன ஆளைக் காணோம் என்றதும் தனது சுட்டு விரலைக் காண்பித்தார்.

ஏன் இந்த ஓவியம்

உன்னுடைய ஓவியத்திற்கான விலை என்ன என்ற கேள்வியில் இருந்து தொடங்கியவர் விலையை அறிந்து கொண்டதும், எந்த அடிப்படையில் விலை உறுதி செய்யப்படுகிறது என்று கேட்டார். அதற்கு முன்னர் ஓவியத்தை பார்த்திருந்தவர் இதில் என்ன இருக்கிறது என்றும் தனக்கு அதைப்பற்றிய அறிவு ஏதுமில்லை எனவும் கூறினார். 

பொதுவாக எல்லோரும் ஓவியங்களையோ சிற்பங்களையோ நின்று பொறுமையாக உள்வாங்குவதில்லை. வெறுமனே படம் என்பதைக் கடந்து அங்கே ஓவியத்தில் கோடுகளுக்கும் வடிவங்களுக்கும் வண்ணங்களுக்கும் சில நோக்கங்கள் இருக்கிறது அதை கவனிக்கத் தொடங்கும் பொழுதில் கலை இன்பமானதாகவும் உணர்வுகளை பிணைப்பதாகவும் மாற்றம் கொள்கிறது. எனக்கு கற்பனை ஓவியங்கள் வரைவதில் ஆர்வமுண்டு அது பார்வையாளரை எங்கோவொரு இடத்தில் தான் காண்பதிலிருந்து ஒரு கருத்தையோ கதையையோ உருவாக்கிக்கொள்ளத் தூண்டும் இடத்தில் இருப்பதாக எண்ணுகிறேன்.

யார் கையில் அதிகாரமளிக்கிறோம்

நேற்று மதியம் வீட்டில் மின் இணைப்பு துண்டிக்கப்பட்டது, ஏன் என்று தெரியவில்லை மாலை வரையில் மீளவில்லை. மடிக்கணினி மின்சாரம் தீர்ந்து உறங்கிவிட்டது. பழுது நீக்க கொடுத்திருந்த ஈருருளியை எடுத்து வருவதற்காக வெளியேறினேன். தெருவைக் கடந்து சாலையை அடையும் போது போக்குவரத்து நெருக்கடி. இடது பக்கம் குடிசை வீடுகள் இடித்து நொறுக்கப்பட்டிருந்தது. மக்கள் அவரவர் வீட்டில் இடிபாடுகளுக்கிடையே சோர்ந்து அமர்ந்திருந்தனர்.

அவர்களின் நாளை என்னவாகும் என்ற‌ அதிர்வோடு நடந்தேன். இவர்களுக்கு இடம் ஏதும் அரசு சார்பில் ஒதுக்கப்பட்டுள்ளதா எனத் தெரியவில்லை. முன்பொருமுறை அப்பகுதியில் கடைகளை இடிக்கத் தொடங்கியதும் மக்கள் போராட்டம் செய்தனர், வீடுகளை கை வைக்கவில்லை இப்போது வீடுகள் மொத்தமும் தரைமட்டம். ஆனாலும் இன்று காலையில் இடிந்த பகுதியில் அடுப்பு எரிந்தது, இன்னும் யாரையேனும் நம்பி உள்ளனரா எனப் புரியவில்லை.

இரு வாரத்திற்கு முன்பு பல்லாவரம் குன்றத்தூர் சாலை நான்கு வழிச் சாலையாக மாற்ற நடவடிக்கை எடுக்கப்படுகிறது என்பது செய்தியாக வந்தது. தொடர்ந்து அனகாபுத்தூரில் போராட்டம் நடந்ததாகவும் செய்தி. இந்தப்பக்கம் குன்றத்தூரில் அப்படி ஏதும் போராட்டம் நடந்ததாகத் தெரியவில்லை. பொதுவாக இப்பகுதியில் நடக்கும் நிகழ்வுகளில் காணக்கிடைக்கும் அரசியல் முகங்களை இரண்டு நாளாக எங்கும் காணவில்லை. நாம் யார் கையில் அதிகாரத்தைக் கொடுக்கிறோம்...